PONTYFIKAT BISKUPA STEFANA BAREŁY 1964-1984

LIST PASTERSKI BISKUPA CZĘSTOCHOWSKIEGO

NA TYDZIEŃ MODLITW O POWOŁANIA KOŚCIELNE

W ROKU PAŃSKIM 1982

Umiłowani Diecezjanie!

1. Tydzień Modlitw o powołania Kościelne, który będziemy przeży­wać w tym roku od 9 do 16 maja, uświadamia nam raz jeszcze ogrom łaski zbawienia, której stajemy się uczestnikami w Kościele Chrystu­sowym, zwłaszcza przez dar Eucharystii i Kapłaństwa.

Wszyscy bowiem czujemy się dziedzicami tych dwóch darów, które Chrystus ustanowił i przekazał swojemu Kościołowi w Wielki Czwar­tek. Zbawiciel przekazał nam Eucharystię i Kapłaństwo z Wieczer­nika Jerozolimskiego, aby utrwalić raz na zawsze dzieło zbawienia świata, dokonane przez Jego Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie. Od­tąd każdy człowiek niezależnie od tego, pod jaką szerokością geogra­ficzną żyje i w jakiej epoce upływa jego egzystencja, może się zanu­rzyć w zdrojach Chrystusowego zbawienia przez Eucharystię, do któ­rej ma dostęp dzięki Kapłaństwu.

Tak więc Eucharystia i Kapłaństwo Chrystusowe, które trwają w Kościele przez wieki aż do kresu czasów, są ze sobą związane w nierozerwalny sposób. Pouczył o tym Ojciec Święty Jan Paweł II w swym Liście o Tajemnicy i Kulcie Eucharystii z 1980 r. „Kapłań­stwo bowiem służebne i hierarchiczne zarazem pozostaje w najściślej­szym związku z Eucharystią. Eucharystia jest główną i centralną racją bytu sakramentu Kapłaństwa” (nr 2).

2. Skoro istnieje tak ścisłe powiązanie między Eucharystią i Ka­płaństwem, to potrzeba kapłaństwa i kapłanów jawi się jako jedna z najbardziej palących potrzeb świata i żyjącego w nim człowieka. Kapłani bowiem sprawują Eucharystię, w której każdy ma przystęp do Ojca. Głoszą Dobrą Nowinę o zbawieniu, aby usłyszeli ją wszyscy ludzie. Są szafarzami sakramentu pojednania, przez który każdy może powstać do nowego życia. Kapłani więc dają światu to, czego w isto­cie najbardziej mu potrzeba: wyzwolenie z mocy zła i grzechu, odbu­dowanie jedności ludzi z Bogiem i między sobą.

Jezus Chrystus, znając potrzeby swojego Kościoła wychodzącego nieustannie do człowieka z Dobrą Nowiną o zbawieniu, udziela mu daru kapłaństwa i ten dar w nim zachowuje. Chce jednak także, abyśmy ze swej strony prosili Go o ten dar i troszczyli się o powo­łania, które zaszczepia w sercach ludzkich.

Dlatego też jako ludzie wielkiej nadziei podejmujemy nieustanną modlitwę do miłosiernego Boga o dar dobrych i licznych powołań kapłańskich. Modlitwa bowiem w intencji powołań kapłańskich ma szczególną moc ubłagalną, bo za nią stoi Chrystus, który nas do niej nieustannie wzywa słowami: „Proście Pana żniwa, aby wyprawił robotników na swoje żniwo”.

W myśl tego nakazu modlimy się i modlić się będziemy, aby w na­szych rodzinach wytworzył się klimat sprzyjający bezinteresownemu darowi z siebie. Modlimy się i modlić się będziemy o wielkoduszność naszej młodzieży, aby potrafiła wybrać w życiu „najlepszą cząstkę”. Modlimy się i modlić się będziemy, aby warunki społeczno-polityczne w naszej Ojczyźnie sprzyjały podejmowaniu posługi kapłańskiej przez naszych młodzieńców.

  1. Umiłowani Diecezjanie!

Przeżywając w Jubileuszowym Roku Wdzięczności Maryi wielkość darów Bożych, w których uczestniczy nasza Maryjna Diecezja, prag­niemy dziękować Bogu również za największy dar dla diecezji i dar kapłaństwa.

Sobór Watykański II mówi wyraźnie, że „obowiązek budzenia po­wołań ciąży na całej społeczności chrześcijańskiej” (DFK 2), nie tylko na biskupie i kapłanach. Ta odpowiedzialność nas wszystkich za powołania wyraża się również odpowiedzialnością za Seminarium, na­zywane przez ten sam Sobór sercem Diecezji.

Wyższe Częstochowskie Seminarium Duchowne zostało powołane do życia przed 50 laty przez Pierwszego Biskupa Częstochowskiego Dra Teodora Kubinę w Krakowie, ze względu na możliwość ścisłego po­wiązania z Wydziałem Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Obecne warunki i dzisiejsze potrzeby Diecezji wymagają, żeby w Czę­stochowie powstał nowy gmach Wyższego Seminarium Duchownego, jako centrum teologicznego środowiska akademickiego, związanego ścisłą współpracą z Krakowskim Papieskim Wydziałem Teologicznym. Liczba naszych alumnów rośnie – w bieżącym roku jest ich dwustu. Nie mieszczą się już w budynku seminaryjnym w Krakowie, a wciąż jeszcze brakuje kapłanów do pracy w Diecezji, wciąż jeszcze zbyt mało wysyłamy ich do pomocy naszym braciom na terenach misyj­nych i bardziej potrzebującym diecezjom. Poza tym w Diecezji Czę­stochowskiej zaszły istotne zmiany. Jak nigdy dotąd w historii, Czę­stochowa jest obecnie duchową stolicą Narodu. Stała się też obok Zagłębia Dąbrowskiego prężnym, rozwojowym ośrodkiem uniwersy­teckim, z kilkutysięczną rzeszą studentów. Stawia to przed Maryjną Diecezją szczególne zadania, aby przez ośrodek formacji kapłanów w Częstochowie, Diecezja mogła nasycić ewangeliczną treścią rozwijające się miasto, osiągnięcia techniczne i wszystkie zdobycze cywili­zacyjne, z których korzystamy na co dzień.

Dlatego z ogromną radością pragnę Was powiadomić, Najmilsi, że otrzymaliśmy już zgodę władz państwowych na budowę gmachu Wyż­szego Seminarium Duchownego w Częstochowie. Stanie on przy ul. św. Barbary między ulicami Św. Augustyna i Św. Kazimierza. Rozpo­częły się już prace przygotowawcze. Dzieło budowy Seminarium wy­maga jednak wielkiego i ciągłego wsparcia ze strony wszystkich Diecezjan. Przede wszystkim nieustannej modlitwy w intencji powo­łań kapłańskich w ogóle i w intencji Seminarium. Wymaga też czyn­nej i finansowej pomocy, by jak najszybciej można w nim było roz­począć normalną pracę. Niech zapoczątkowaniem tej pomocy będą hojne ofiary złożone na tacę w najbliższą niedzielę 16 maja.

Powierzam naszą wspólną troskę o powołania kapłańskie i o budowę nowego Seminarium Duchownego w Częstochowie Matce Bożej Częstochowskiej, Matce Najwyższego Kapłana, Patronce naszej Die­cezji, i z serca Wam, Umiłowani, błogosławię

+ Stefan. Bareła

Biskup Częstochowski

Częstochowa, dnia 23 kwietnia 1982 r. w uroczystość św. Wojciecha Biskupa i Męczennika, Głównego Patrona Polski.

Źródło: Częstochowskie Wiadomości Diecezjalne 56(1982) nr 6, s. 135-137.